आजीन 🌿🌷

 आजीन🌿🤝

आज आम्हाला आजीन भेटला !विचारात पडला ना? हा “आजीन” शब्द म्हणजे नक्की काय आणि तुम्हाला अजीन भेटला, म्हणजे नक्की कोण भेटलं? आपल्या महाराष्ट्रात आपण वडिलांच्या आईला किंवा आईच्या आईला आजी असं म्हणतो. आजीच आपल्या नातवंडावर अपार प्रेम असतं. नातवंड म्हणजे तिला नुसती दुधावरची साय वाटते आणि हे खरही आहे. आपल्या लेखी सुनांवर प्रेम न करणारी आजी नातवंडावर मात्र जिवापाड प्रेम करत असते आणि याची प्रचिती ठाई ठाई नेहमीच येत असते. पण गुवाहाटी येथील कार्यशाळेत आम्हाला भेटलेला “आजीन” मात्र वेगळा आहे.

 नुकतीच गुवाहाटी येथे 5 ऑक्टोबर ते 19 नोव्हेंबर या कालावधीत आमची कटपुतलीच्या शैक्षणिक क्षेत्रात वापर करून विद्यार्थ्यांचे अध्ययन अधिक मनोरंजन कसं करटा येईल ? याविषयीची कार्यशाळा राष्ट्रीय पातळीवर घेण्यात आली. ही कार्यशाळा अतिशय आनंददाई झाली. या कार्यशाळेमध्ये येणारा प्रत्येक रविवार प्रशिक्षकांना सुट्टी असायची. अशीच सुट्टी त्या कार्यशाळेदरम्यान एक रविवारी आम्हाला मिळाली. आसामपासून जवळच असलेलं मेघालय हे राज्य निसर्ग सौंदर्यासाठी खूपच प्रसिद्ध आहे. विशेष म्हणजे माझ्या पति राजांचा जन्म मेघालय राज्यातील शिलॉंग या ठिकाणी झालेला आहे. म्हणजे माझं तर डबल भाग्य ! त्याठिकाणी जाण्याचं आणि ते ठिकाण पाहण्याचं. पहाटे आमच्या गाड्या शिलॉंग ला जायला निघाल्या. सगळेच प्रशिक्षणार्थी आज मेघालय आणि शिलॉंगला निघाले होते. खूप मौजमजा मस्ती करत आम्ही डोंगरवाटेच्या कडेकडेने मेघालय आणि शिलाँग या पर्वत टेकड्यांवर कधी जाऊन पोहोचलो ते कळालेच नाही. अतिशय सुंदर असे निसर्ग सौंदर्य लाभलेल्या मेघालयचा सगळा निसर्ग क्षणोक्षणी डोळ्यात साठवून घेत होतो. मैत्रीची अनोखी व्याख्या त्या ठिकाणी आम्ही मांडत होतो.अतिशय सुंदर असणारा हा निसर्ग मनाला भुलवून टाकत होता. सुरुवातीला एक सुंदर असा सरोवर आहे. सगळ्यांनी तिथे मनसोक्त छायाचित्रणाची मजा लुटली. वेगवेगळ्या राज्यातील असले तरी सर्वांशी आपुलकीने; प्रेमाने कसं वागावं, हे मात्र या कार्यशाळेन आम्हाला शिकवून दिल. सगळेजण एकमेकांची काळजी घेत होते. छान छायाचित्रणही सुरू होतं. आमचा प्रवास पुढे पुढे होत होता. मेघालयच्या त्या पर्वत शिखरांवरून जाताना आम्ही आनंदाच्या  उच्च  पातळीवर गेलो होतो. सर्वात जास्त पावसाचे ठिकाण असणारे चेरापुंजी हेही आम्ही पाहिलं. यानंतर तेथील प्रसिद्ध असणारे धबधबेही आम्ही पाहिले. त्या धबधब्यांना सेवन सिस्टर म्हणतात. अतिशय विलोभनीय असे ते धबधबे त्या ठिकाणी होते. यानंतर आमचा प्रवास एका सुंदर अश्या वॉटर फॉलला गेला. त्या वॉटरफॉलचे नाव होते “एलिफंट वॉटर फॉल”. अतिशय सुंदर असा हा वॉटर फॉल आम्ही पाहत होतो. पण प्रत्येक ठिकाणी जाण्यासाठी काही ठराविक रक्कम एन्ट्री फी द्यावी लागते. आमची गाडी एन्ट्री भरण्यासाठी थांबली. आम्ही एन्ट्री भरलीही. आमच्या एकूण तीन गाड्या होत्या. दोन मोठ्या बस आणि एक कार होती. त्या कारमध्ये आमचे सहकारी अरुणाचल प्रदेशचे अखिया ताना आणि त्यांचा मित्रपरिवार होता. त्यांची कार असल्यामुळे आमच्या आधीच ते तो वॉटर फॉल बघून गेले होते. त्यांनी तिथेही फी पेड केली होती. एका व्यक्तीसाठी शंभर रुपये होते.

 

सर्वांनी तीन स्टेजमध्ये असलेल्या त्या वॉटर फॉल चा आनंद लुटला. पुन्हा पावले गाडीकडे वळाली. पुढे आम्ही आणखीन निसर्ग सौंदर्य पाहण्यासाठी तेथून गाडी घेऊन वळालो. त्या ठिकाणाहून निघालेली गाडी एका लेणीच्या दिशेने गेली. अतिशय सुंदर असलेल्या त्या लेणीमध्ये वाकून चालताना खूप मजा आली. पूर्ण पाण्यातून होणारा हा प्रवास अतिशय थरारक असा अनुभव होता. यामध्ये मधून अंगावर झऱ्याचे थेंबही पडत होते. छोटे छोटे धबधबे त्या गुहेमध्ये होते. त्या गुहेतून बाहेर पडलो आणि आमच्या महाराष्ट्र टीम मधील हमीद सरांना त्या अखिया तानाजी यांचा फोन आला. तुम्ही कुठे आहात? त्यांनी सांगितलं आम्ही तुमच्या पाठीमागेच आहोत. तोपर्यंत अखियाजींची गाडी मात्र गुवाहाटीला पोहचली होती. त्यांची एक चूक झाली होती त्या एलिफंट वॉटर फॉल ला जाताना त्यांनी जी फी पेड केली होती त्याच ट्रांजेक्शन वर पुन्हा त्यांच्याकडून चुकून अडीच हजाराची रक्कम गेली होती. त्यांना वाटलं आता हे पैसे मिळतात की नाही ? आम्ही तिथून बरेच लांब होतो. हमीद सरांना ही सगळी हकीकत कळाली आणि आम्ही सगळेजण म्हणलो परत जाताना आपल्या रस्त्यावर तो वॉटर फॉल आहे. आपण जाऊन पाहूया तर. मिळाले तर मिळाले पैसे आणि आमच्या हमीद सरांची आणि सगळ्यांची धडपड सुरू झाली. आमच्या महाराष्ट्र टीममधील बापूंच्या मदतीने आम्ही सर्वांनी ते ठिकाण गाठलं. त्या ठिकाणी जाईपर्यंत बराच अंधार झाला होता. आम्हाला तर वाटलं आता सगळं बंद झालं. आता अखियाला काय पैसे मिळत नाहीत. पण तिथे गेलो तर तिथे शेवटचा एक माणूस शिल्लक राहिला होता. त्याच्याशी बरीच बातचीत झाली. कॉन्टॅक्ट झाले, फोन झाले आणि शेवटी खूप कष्ट करून अखेर अखियाच्या फोनवर ते पुन्हा पैसे जमा झाले.

या कार्यशाळेतून प्रेम, आपुलकी, बंधूभाव हे निश्चितच शिकायला मिळाले. अखिया ताना यांचे अडीच हजार त्यांच्या खात्यात जमा झाले आणि त्यांच्या आनंदाला पारावार उरला नाही. आणि आमच्याही. त्यावेळेस अखिया ताना यांनी काढलेले शब्द म्हणजे "आजीन". ते म्हणाले आजसे आप हमारे "आजीन" हो गये... हिंदी भाषिक नसतानाही सुंदर अशा हिंदी भाषेत ते बोलले. म्हणजेच या अरुणाचल प्रदेशच्या भाषेत “आजीन” म्हणजे "जिवलग मित्र". म्हणजे आजपासून आम्ही त्यांचे मित्र झालो. असा हा “आजीन”... अखियाताना अरुणाचल प्रदेश मधील एका खेडेगावात शिक्षक म्हणून काम करतात. त्याच गावात त्यांची बायको सरपंच म्हणून गावचे मुख्य म्हणून काम करते .राजकारणात आणि शैक्षणिक अशा दोन्ही क्षेत्रात त्यांचे नाव तिथे आवर्जून घेतले जाते. उंचीने जरी कमी असले तरीही या माणसाची ख्याती मात्र भरपूर आहे. असे कितीतरी आजीन आपल्या आयुष्यात भेटत असतात. मला असं वाटतं नक्कीच आपणही अनेकांच्या आयुष्यात असेच आजीन बनून गेलं पाहिजे. कायमस्वरूपी लक्षात राहणारा हा शब्द  "आजीन".. "आजीन"... "आजीन"..